Co-Sleeping, Να κοιμόμαστε με τα παιδιά μας;

Ξεκίνησα να κοιμάμαι με τα παιδιά μου από την πρώτη μέρα που τα έφερα στο σπίτι.
Θυμάμαι στην αρχή έβαλα το Θανάση στο λίκνο και όταν έκλαψε τον πήρα αγκαλιά. Σταμάτησε. Όταν τον ξανάβαλα στο λίκνο ξανάρχισε να κλαίει.
Τον πήρα στο κρεβάτι μου, αμέσως σταμάτησε (όχι δεν είχα τα σεντόνια μου πλυμένα με παιδικό Proderm, δεν το είχα προβλέψει, το παιδί δεν έπαθε αλλεργία, κατάλαβα ότι μάλλον δε θα πάθαινε ποτέ, συνέχισα να πλένω τα ρούχα του με Proderm μέχρι τα 2,5 - τέλος παρένθεσης).
Έτσι κάπως ξεκίνησε μία μακριά ιστορία co-sleeping. Έτσι κάπως ξεκίνησε μία μακρά ταλαιπωρία και μία μεγάλη απόλαυση. Τι από τα δύο είναι περισσότερο (ταλαιπωρία ή απόλαυση), τι είναι πιο σωστό (το παιδί στο κρεβάτι του ή στων γονιών του) ίσως να το ανακαλύψουμε.
Ίσως να μην το ανακαλύψουμε και ποτέ. Ίσως για κάθε γονιό να είναι τα πράγματα διαφορετικά.
Το έχω συζητήσει άπειρες φορές με πάρα πολύ κόσμο. Ποτέ δε βαριέμαι.